Geçenlerde, şu dünya hayatının dünyevî açıdan nasıl en verimli şekilde yaşanacağı üzerine kafa yoran ve bilvesile şu dünya hayatının uhrevî açıdan nasıl en verimli şekilde yaşanacağını düşünen bizlerin de tatbik edebileceği fıtrî tesbitlere ulaşan bir kişiden anlamlı bir ders edindim. Bu ders, şöyle:

Batı dünyasında çok üzerinde durulan bir konu olarak zamanın verimli kullanımı hakkında düzenlenen kurslardan birinde, öğretmen, her biri birer meslek erbabı olan öğrencilerine pratik bir ders vermeyi düşünür ve masanın üzerine kocaman bir kavanoz koyar. Sonra, bir torbadan irice kaya parçaları çıkarır, dikkatlice üst üste koyarak kavanozun içine yerleştirir. Kavanozda taş parçaları için yer kalmayınca, sınıfa sorar: "Kavanoz doldu mu?"

Sınıftaki herkes, "Evet, doldu" cevabını verir.

Günümüzde iş hayatında başarılı ve aile hayatında mutlu olmanın anahtarı Duygusal Zekada saklı. Kişi, yaşamı boyunca yaşadığı ortamı ve çevresini güzelleştirmekten sorumlu. Kısacası, yaşamın ve ilişkilerimizin mimarı olmaktan sorumluyuz. İnsanın hayatta en büyük yaşam amacı olmalı bu.

İlişkiler mimarisinde çok başarılı olmuş veya çok başarısız olmuş insanları çevremizde görüyoruz. Bazıları bunu başarabiliyor. Bazıları ise başaramıyor. Başaranlara baktığımız zaman kendileri ve çevreleri ile daha barışık olduklarını görüyoruz. Bu kişiler hayattan daha fazla keyif alıyorlar. Çevrelerine olumlu bir hava yayıyorlar. İlişkileri çok daha güçlü. Hem iş yaşamlarında köklü arkadaşlıklar kurabiliyorlar; hem de özel yaşamlarında sevilen bir eş, iyi bir ebeveyn veya hayırlı bir evlad oluyorlar. Nedir bunun sırrı?

Bir çok kişinin sandığı gibi, duygusallık ve duygusal zeka arasında doğrudan bir ilişki yok.