Rıdvan bey,
Selamun Aleyküm.
Banka hesabını misal verdiğiniz bu yazınızı okudum. Katılmamak elde değil tabii.

"Her sabah 86.400 doların yatırıldığı bir banka hesabınız olduğunu düşünün. Ama bu, bir sonraki güne aktarılmıyor olsun. Bir başka deyişle, her akşam hesabınız sıfırlansın. Ne yapardınız? Her gün, hesabınızdaki parayı son kuruşuna kadar çekerdiniz değil mi?"

önce varmak istediğiniz noktayı kavrayamadım. Devamını okumadan önce zihnimde itiraz ettim. Devamını okuyunca itirazımın gereğinin kalmadığı ortaya çıktı tabii ama aklıma takılan bir soru var onu sormak isterim. Hani "hesaba yatırılan parayı son kuruşuna kadar çekersiniz değil mi?" diye soruyorsunuz ya, başkalarını bilemem ama ben çekmem. Kimin ne için, nereden gönderdiğini bilmediğim, verenin hesabını sormasa bile kendi vicdanımın bana soracağı hesabı düşünerek çekemem. Hak etmediğim, emek vermediğim bir para veya menfaat için kimse sormasa bile benim vicdanım onu tahsil etmeme izin vermez. O yüzden

"Evet o parayı çekerdim ve hayırlı işlerde kullanırdım. Çünkü para selefeden (bedavadan, haketmeden) geliyor. Sonuç itibariyle bizim sandığımız bütün mal, mülk, para, pul vb. her şey YÜCE ALLAH'IMIZA AİTTİR! Bunu bilmek bence yeterli..."

yorumunu yapan arkadaşa katılamıyorum. Çünkü kendimiz için kullanmakta endişe ettiğimiz veya belki lâyık görmediğimiz bir değeri kendimizden başkaları için nasıl kullanabiliriz değil mi?

Bu soruyu aslında size itiraz için değil, verdiğiniz misalin asıl varmak istediğiniz o güzel hususa, yani vaktin bir saniyesinin bile değerli olduğu noktasına ulaşmada biraz yetersiz kaldığını gördüğüm için sordum. Ki size yorum yapan arkadaş da o noktadan farklı bir hususa yönelmiş. İnşallah yanlış anlaşılmamışımdır.

Allah'a emanet olun selametle.
Mehmet Miyasoğlu.