Klâsik olarak buna herkes "alırım tabii" der ama aslında ben "neden alırım?" diye sormak isterim buna cevaben. Evet niye alayım ki?

Kendimi işe almak, eğer işçi gözüyle bakılırsa elbette gerekli çünkü işe ihtiyacım var. Var ki çalışmak istiyorum. Ama işveren gözüyle bakarsak, ben verimli miyim?
Verim nedir bu arada? Bir işveren olarak işçi olan kendimden (sinekten) ne kadar yağ çıkarabilirim? Kendimi bir işçi olarak istihdam edebilmem için şirketime ne kazandırmalıyım ki şirketim de beni barındırsın?

Bu gibi soruları çoğaltmak mümkündür tabii. Ama meselenin özü (işverenin gözüyle) budur arkadaşlar. Şirket bekaası bakımından bir işçinin bulunduğu yerde verimliliği ve o şirkete kazandırdığı değer, para, hizmet vs. önemlidir. Dolayısıyla bir işveren olsaydım "kendimi işe alır mıydım?" gibi bir sorunun cevabı vicdanen "işimi lâyıkıyla yapabiliyor muyum?" sorusuna "elhamdülillah evet" diyebilmektir. Eğer ilgili ve bilgili olduğum konuda bir iş kurmuş ve eleman almaya niyetlenmişsem, liyâkat sahibiysem elbette kendimi alırım, ama değilsem sırf ihtiyacım var, mecburum diye torpil kullanmam doğru değil. Gerçi günümüz şartlarında kim kendini neye lâyık görmüyor ki? Becerebilse bile kimin aynanın karşısına geçip kendisine bir başkası gözüyle bakmak işine geliyor ki?

Bir insan vicdan muhasebesi yaptığında "elhamdülillah rahatım" diyebiliyorsa. Yani zerre kadar "acaba?" duygusu taşımıyorsa. Çalıştığı yerdeki iş arkadaşlarının ve tabii olarak işvereninin hakkına riayet ediyorsa. Hatta ve hatta çıtayı olması gerekenden yukarı değil de kendi liyâkatine uygun beklentileri taşıyorsa. Kendini işe de alır içi huzurlu da olur.

İslâm değerlerine önem verdiğini düşünen hem işverenler hem de iş isteyenler bunu kendilerine bir sormalı. Bu vicdan muhasebesini iyice yapmalı.
Bilmem soruya yeteri hassasiyette cevap verebildim mi.

Eskilerin sözünü tekrar etmekte fayda var. "Efendim sürç-i lisân ettikse affola"
Mehmet Miyasoğlu.