bu hikaye az da olda budanın yaşam hikayesini çağrıştırdı. mavi rengi neden bu tür duyguları temsil eder hala çözebilmiş değilim.. belki buradaki yazı bana başka yazılarda ilham olur ama şunu söyleyebiilirimki, bir şeylerin eksik olduğu duygu ve tefekkür tasvirlerinde hep bir dünyevi hüzün ve salt adalatsizlik yenilmişlik hüznü saklı..evet kısmen de olsa bazı zamanlarda bazı mekanlarda bu doğru ama bu sadece bir perspektif.... evet baba oğluna çok şey söyleyebilir ki.... yeterki çocuk kendi kendine olaylar ve olgular hakkında fikir sahibi olmasın.. anlatılabilir, ve çocuk her şeyi anlar ikna olur rahatlar, teskin olur yeter ki anlatılabilsin.... çarpık bir olumsuzlama eylemleri ve söylemleri hep marazlı bulmuşumdur..... insan isterse söylenecek ve yapılacak çok şey vardır.. kaybetmek görecelidir.davranış bilimi yaşama aksetmesi çok mühimdir hele de inancın gölgesinde tamamlanmış tefekkürün sukuneti tarifsizdir... bu hikaye üzerine çok şeyi yazmak isterdim ama her nedense bu hikayeden daha fazla şey söyleneceği inancındayım... çünkü böyle olmak zorunda....ancak böyle olamk zorunda .