Büyük velilerden Şakik Belhi (VIII. yyıl) bir kıtlık senesinde,
herkesin kara kara düşündüğü bir ortamda, zengin bir adamın
kölesinin şakır şakır oynadığına şahit oldu. Yanına yaklaştı ve
sordu:
 
- Herkes kıtlıkla, açlıkla karşı karşıya olmaktan inler dururken sen
neye güvenerek böyle oynayabiliyorsun?
 
Köle cevap verdi:
 
- Herkesten bana ne? Benim için bir tehlike söz konusu değil. Benim
efendimin 7-8 tane köyü var, her ihtiyacımız o köylerden sağlanıyor.
 
Bu açıklama Şakik'i adeta bir şamar gibi sarstı. Çünkü kendisi de
kıtlıktan dolayı endişe içindeydi. Ama köle onu uyandırdı ve kendi
kendine şöyle dedi:
 
- Hey Şakik kendine gel! Şu köle nihayet bir insan olan efendisine
bunca güveniyor, kendini emniyet içinde hissediyor. Sen ki bütün
canlıların rızkını garanti eden ALLAH' a inanıyor, tevekkül
ediyorsun, Bu nice tevekküldür ki rızık endişesi içindesin?