Fakir bir genç adam geceleyin kulübesinde uyurken, uyku ile uyaniklik arasinda odasinin isikla doldugunu gördü. Gaipten gelen bir ses ona söyle dedi:

“Bundan böyle Allah için çalisacak ve kulübenin önündeki büyük kayayi bütün gücünle iteceksin!”

Bunun Allah’tan gelen bir emir olduguna inanan adam, ertesi sabah kayayi itmeye basladi. Daha ertesi gün, ve izleyen haftalar... günesin dogusundan batisina kadar tasi itti durdu. Aylar süren ugrasi sirasinda kaya yerinden bile kimildamadi. Adam gece kulübesine yorgun-argin dönerken, gününün bosa geçtigini düsünüyordu artik. Onun sevkinin kirildigini hisseden seytan kalbine vesveseler vermeye basladi: “Ne kadar zamandir bu kayayi itip duruyorsun, bir milim bile kimildamadi. Kendine bunun için niye yazik ediyorsun? Onu yerinden oynatman zaten mümkün degil, vs.” Böylece, gence görevi yerine getirmesinin imkansiz oldugunu, dolayisiyla basarisizliga ugradigi duygusunu asilamaya çalisti.

Bu tür düsünceler onun sevkini daha da kirdi ve ümidini gitgide yitirdi. “Dogru ya, kendimi bu is için niye paraliyorum ki?” diye kendi kendisine söylendi. “Bundan sonra azicik bir kuvvet harcayacagim. Bu da yeter de artar bile. Koca kaya yerinden kimildamayacagina göre.”

Ve kararini duasinda Allah’a bildirdi. “Allahim, uzun zamandir durmadan dinlenmeden Senin dedigin gibi hareket ettim. Bütün gücümle istedigin seyi yaptim. Her gün yoruluyorum, ama kayayi bir milim bile kimildatamiyorum. Neden böyle? Neden basaramiyorum?” Gaipten bir ses sefkatle cevap verdi:

“Ey kulum, uzun zaman önce sana emrime uymamı istedigimde kabul etmistin. Sana görevinin kayayi bütün gücünle itmek oldugunu söylemistim, ve sen de yapmistin. Ben sana hiçbir zaman onu yerinden oynatmani bekledigimi söylemedim ki! Senin görevin onu itmekti. Simdi gücünün tükendigini, basarisizliga ugradigini söylüyorsun. Kendine bir bak bakalim. Kollarin daha da güçlendi, pazularin büyüdü. Sirtin agirliga dayanikli hale geldi. Bacaklarin kalinlasti ve kuvvetlendi. Tasi itmeye basladigindan çok daha kuvvetlisin simdi. Evet, kayayi kimildatamadin. Ama senden istenen emre itaat etmen ve onu sadece itmendi. Kayayi yerinden oynatacak olan Ben’dim.”

Hatasini anlayan genç, ertesi gün kendi görevinin kayayi yerinden oynatmak degil, onu var kuvvetiyle itmek oldugunu düsünerek verilen görevi yerine getirdi. Ikinci gün, üçüncü gün derken, kaya birden yerinden kimildadi. O zaman kayayi yerinden kimildatanin kendisi degil Allah oldugunu anladi. Biraz daha ugrastiginda, kaya biraz daha oynadi ve kenara yuvarlandi. Altindan da kendisine ömür boyu yetecek kadar büyük bir hazine çikti.