♦ İstediklerimizi almaya lâyık olmak istiyorsak, bize verilmiş olanları kaybetmeyi hak etmemiş olmalıyız.
♦ Her varlığa sunulan ilâhî ikramdan sevinç duymak, yüksek bir ruh hali gerektirir.
♦ Ben sadece benimle yarışacağım ve kendimle yarışımı son soluğuma değin sürdüreceğim.
♦ Rahmet sadece benim kalbimde değil; tüm evrenin semasındadır.
♦ İnsan için "zor veya kolay" yoktur. Sadece Evrenin Sahibinin zorlaştırdığı veya kolaylaştırdığı vardır.

İsteklerimizin yaratıcısı maddî sebepler değil, sebepleri de yaratan Evrenin Sahibidir. Sebeplere başvurmak zorundayız; ancak sonucu Yaratıcıdan istemeyenler, çoğu zaman reddedilirler.

Dünyadaki iyi ve kötü her şey maddî sebeplerle perdelenmiştir. Bir hedefe ulaşmak istediğimizde ona bizi ulaştıracak yollara, tekniklere ve çabalara başvurmak zorunda kalırız. Ancak o yolları ve teknikleri hakikî güç sahibi sandığımızda, çoğunlukla amacımızdan mahrum bırakılırız.

Korku ile ümit; hayat ile ölüm, ve açlık ile tokluk ortasında bir yerde bulunan insanoğlu, bunun farkına vardığı oranda mü’mindir. İşte faiz bu farkın farkına varılmasını önlemektedir. Ve galiba haram oluşunun da bir sırrı budur.

MAĞRİB’DE BİR ŞEHRİN ilim ve faziletçe en meşhur âlimlerinden biri, her gün olduğu gibi, o gün de öğrencilerine ders vermekle meşguldü. Ancak, âlimle acilen görüşmek isteyen bir kişi yüzünden, derse birkaç dakika ara vermek zorunda kaldı.

Gelen kişi, şehrin en zenginlerinden biri değilse bile, hatırı sayılır tüccarları arasındaydı. Adam, âlime:

“Size bir maruzatım var” dedi. “Ben hacca gitmek istiyorum. Bunun için, sene boyu kenarda üçyüz altın biriktirdim. Acaba bu para rahatlıkla gidip gelmem için yeterli olur mu?”