Allah’tan tevfik dilemek, “kendimiz için uygun olan”ı istemektir. Uygun olanı biz bilemeyiz; Allah bilir. Çünkü bizim hayır bildiklerimizde şer, şer bildiklerimizde hayır olabilir.

Cezbedici bütün unsurlarına rağmen modernizm bir “gaflet hali”dir. Bu sebepledir ki modern hayatta beşerî arzu ve isteklerin en üst seviyede karşılanması hep bir “çılgınlık” nitelemesiyle ifade edilir. Üstelik bu niteleme bir sakındırmayı değil, bir yönlendirmeyi yansıtır çoğu zaman. Modern kitlelerin çılgınlık heves yahut tutkusuna İslâmî terminolojide “fahşâ” adı verilir. “Arzuların hiçbir ölçü tanımayan, gem vurulamaz bir iştiha ile Allah’ın koyduğu sınırları çiğneyerek tatmin edilmesi” demektir.

Fahşâya teşvik etmesi, çılgınlığa özendirmesi, bir gaflet hali olan modernizmin mademki temel karakteridir, bunu sadece tüketim veya eğlence anlayışında aramamak gerekir. İhtiyaç, hatta zaruret de olsa dünyalık taleplerin elde edilmesi yolunda bugün neredeyse meziyet sayılan aşırı düşkünlük, ısrar ve ihtiras yine aynı nisyanın eseridir.

Modernizmin bu tarzı, biraz nefsimize hoş gelmesi, ama daha çok da “geri kalmışlık” yaftasından kurtulma gayreti sebebiyle bilhassa mal mülk edinme, hayat standardını yükseltme, para kazanma, başarılı olma konularında biz müslümanları daha fazla etkilemiş görünüyor. Bir şekilde kendimizi kaptırdığımız bu gaflet hali içinde masum ve makul taleplerin “tutku”ya dönüşünce imanımızı zedelediğini fark edemiyoruz. Tıpkı “başarma tutkusu”nun kalplerimizi ne hale getirdiğini göremediğimiz gibi.

♦ İstediklerimizi almaya lâyık olmak istiyorsak, bize verilmiş olanları kaybetmeyi hak etmemiş olmalıyız.
♦ Her varlığa sunulan ilâhî ikramdan sevinç duymak, yüksek bir ruh hali gerektirir.
♦ Ben sadece benimle yarışacağım ve kendimle yarışımı son soluğuma değin sürdüreceğim.
♦ Rahmet sadece benim kalbimde değil; tüm evrenin semasındadır.
♦ İnsan için "zor veya kolay" yoktur. Sadece Evrenin Sahibinin zorlaştırdığı veya kolaylaştırdığı vardır.

İsteklerimizin yaratıcısı maddî sebepler değil, sebepleri de yaratan Evrenin Sahibidir. Sebeplere başvurmak zorundayız; ancak sonucu Yaratıcıdan istemeyenler, çoğu zaman reddedilirler.

Dünyadaki iyi ve kötü her şey maddî sebeplerle perdelenmiştir. Bir hedefe ulaşmak istediğimizde ona bizi ulaştıracak yollara, tekniklere ve çabalara başvurmak zorunda kalırız. Ancak o yolları ve teknikleri hakikî güç sahibi sandığımızda, çoğunlukla amacımızdan mahrum bırakılırız.