“Yanlış haritaya bağlı çabalardaki artış, sizi yanlış yere daha hızlı götürür” S.COVEY

Dümendeki çocuk gibiyiz her birimiz...

Tercihlerimiz, belirlediğimiz rotamız, Rabbimizin izni ile bizi kâh fırtınalı denizlere, kâh ılıman iklimin hakim olduğu sakin limanlara götürüyor.

Fırtınalı denizlerde hadiselerin dağlarvari dalgaları ile boğuştuğumuzda kabahati denizde buluyoruz çoğu zaman. Sakin denizlerde masmavi gökyüzünün altında, Güneş’in ışıltılarını sularda seyrederek yol aldığımızda veya yıldızlarla yakamozları beraberce seyrettiğimiz bir yerde demir attığımızda ise mahareti kendimizde biliyoruz.

Oysa gemimize yön vermemize vesile olan dümenin nasıl işlediğine biraz dikkat edecek olursak, bu sahiplenmede ne derece haklı ya da haksız olduğumuzu anlarız.

SİSTEMİ KAVRAMAK

İstemenin insana kazandıracağı en büyük değer, Evrenin Sahibinin rızası, sevgisi, takdiri, dostluğu ve yakınlığıdır.

İstemeyi ve duayı sınavlarda başarılı olmak, mutlu bir evlilik, akıllı çocuklar, zengin ve huzurlu bir dünya ve Cennet hayatı gibi amaçlarla yapıyor olabiliriz. Bunlar dünyaya dalan bakışlarımız için çok önemli olabilir. Oysa eğer Yunus Emre'nin kalbiyle bakabilseydik, sonsuz Cenneti bile geri plâna itecektik; Sınırsız Şefkate yönelerek "bana Seni gerek Seni" diyecektik.

HAVA HENÜZ YENİ AYDINLANMIŞTI. KUCAĞIMDA bir yığın defter-kitap, gözlerimi zor açar halde, otobüste oturuyordum. Çünkü otobüsün en az yarısını dolduran öğrencilerden biriydim ben; okula gidiyordum.

Yıllardır içinde olduğum bu koşturmacayı sorgulamak ancak o gün aklıma geldi. Neyim ben? Kimim? Niçin bunca sıkıntıya katlanıp okumak zorundayım?